Kolejne 26 ton w październiku. Chiny ściągają złoto z rynku od 24 miesięcy – i korzystają z „okazji” u sąsiada
Ubiegły miesiąc przyniósł dwa warte dostrzeżenia zjawiska na rynku złota. Wspomniany rynek przeżył najostrzejszą październikową przecenę kruszcu od kryzysu finansowego 2008 roku. Zarazem był to też kolejny z rzędu miesiąc nieprzerwanych – i nieomal hurtowych w porównaniu do poczynań innych banków centralnych – zakupów kruszcu przez Ludowy Bank Chin. Warto przy tym doprecyzować, że chodzi o oficjalne czy chociaż półoficjalne zamówienia. Chiny bowiem zdążyły się poznać z bardzo wysokiej nieprzejrzystości w tym zakresie, zaś dane podawane przez ten kraj oficjalnie daleko nie zawsze korespondują ze stanem faktycznym. Jeśli w ogóle kiedykolwiek.
Ludowy Bank Chin (People’s Bank of China, PBoC) zwiększył stan posiadania o 830 tys. uncji trojańskich złota, czyli 25,8 tony, przedłużając serię nieprzerwanych zakupów kruszcu do ponad 24 miesięcy. Był to także największy miesięczny wzrost od wznowienia zakupów (przynajmniej tych jawnych) w listopadzie 2024 r. Od stycznia do października suma zakupów PBoC wyniosła około 129 ton. W trzecim kwartale Chiny pozostawały – obok Polski – największym ujawnionym nabywcą wśród banków centralnych, zaś globalny sektor oficjalny nabył 321 ton, najwięcej od czwartego kwartału 2024 roku.
Zamówień tych dokonano przy spadku notowań metalu o blisko 7 proc., zejściu ceny poniżej 4000 dol. za uncję i osiągnięciu poziomu najniższego od roku – niższego o ok. 30 proc. w stosunku do styczniowego rekordu cenowego na poziomie 5595 dol. Niektórzy obserwatorzy (jak np. bank Goldman Sachs) obniżyli prognozy cenowe do 4150 dol. na koniec b.r. i 4800 dol. na koniec 2027 r.
„Wiarygodne” jak chińskie dane oficjalne
Urzędowe chińskie statystyki, jak wspomniano, ukazują jednak jedynie część obrazu, a i to tę dalece niepełną. Oficjalne rezerwy Chin liczą 2 435 ton (78,3 mln uncji) i plasują Królestwo Środka (tak bowiem brzmi tradycyjne znaczenie terminu Zhōngguó, w kontrze do popularnego Państwa Środka) na piątym miejscu na świecie. Tymczasem szacunki nieoficjalne wskazują, że Pekin mógł zgromadzić około 5,5 tys. ton złota, czyli ponad dwukrotnie więcej, zaś w sferze spekulacji pozostają nawet tak wielkie wartości jak dziesięciokrotność rezerw oficjalnych. Chiny postrzegają bowiem złoto jako znacznie więcej niż tylko aktywa tworzące rezerwy.
Pekin widzi bowiem w złocie środek do podkopania roli dolara w handlu międzynarodowym i wymuszenia na kontrahentach zastąpienia go swym własnym juanem – czego, wyjąwszy nieliczne przypadki (Rosja czy Iran) – chińskim komunistom wciąż się nie udało. ChRL próbuje także, intensywnie sprzyjając kształtowaniu się w Hongkongu regionalnego centrum obrotu złotem, poszerzać swój własny wpływ na kształtowanie globalnych cen królewskiego metalu, dotąd ustalanych głównie w Londynie (LBMA). Tutaj akurat odnotowuje sukcesy – certyfikaty chińskich i hongkońskich instytucji znajdują uznanie w handlu na kontynencie azjatyckim.
Chiny zyskują, a traci…
Trzeba przyznać, że kontynuując gigantyczną w skali rozbudowę swych rezerw, Chiny nader skwapliwie korzystają z istnej okazji zakupowej. Okazji tej, i to w skali wykraczającej nawet poza sprzyjające zakupom spadki cen złota, dostarcza Rosja – która w celu finansowania trwających działań wojennych na Ukrainie zmuszona jest do stopniowego wyprzedawania własnych rezerw. Między styczniem a wrześniem z Rosji wywieziono do Hongkongu (skąd trafia dalej na rynek chiński) rekordowe 165 ton złota – ponad trzykrotnie więcej niż rok wcześniej i 50 razy więcej niż w całym 2021 roku, gdy wolumen wynosił 3,3 tony.
Ogółem Bank Rosji sprzedał w 2026 roku około 60 ton, w tym 21,8 tony w drugim i 18,7 tony w trzecim kwartale, a w ciągu siedmiu miesięcy blisko 50 ton, najwięcej w historii rejestrów Światowej Rady Złota (WGC). We wrześniu ubyło 6,2 tony, a zapas zmalał do 2264 ton, najniżej od 2019 roku. Rezerwy zmniejszyły się w październiku o 10,8 mld dolarów, do poziomu 720,9 mld, przy czym złoto monetarne odpowiadało za 9,6 mld tej zniżki, a jego udział w całości spadł z 41,2 do 40,5 proc. Płynna część Funduszu Dobrobytu Narodowego (National Wealth Fund, NWF) stanowi obecnie 1,5 proc. PKB kraju.
