Burmistrz złapany z 13,5 tony (!) złota. Wyrok śmierci za korupcję
Pewien przedsiębiorczy (i to jak!) samorządowiec właśnie usłyszał wyrok śmierci. Wyrok taki wydał na niego chiński sąd, który sądził go pod zarzutami korupcji. Trzeba przyznać, że sąd swe zadanie miał cokolwiek ułatwione – u podsądnego znaleziono bowiem 13,5 tony złota w sztabkach (!) oraz 23 tony gotówki (!) w banknotach różnych walut i nominałów. Prócz tego zgromadził on także szereg luksusowych nieruchomości w kraju i za granicą, a także flotę drogich samochodów. Pochodzenia tych wszystkich majętności naturalnie nie dało się w żaden sposób wytłumaczyć. No, w żaden legalny.
Samorządowiec, o którym mowa, to niejaki Lou Szengbin, występujący też w publikacjach prasowych jako Luo Zengbin lub Zhang Jun. Niezależnie od tego, która wersja pisowni nazwiska jest prawdziwa (a w Chinach różnice międzyregionalne w tej kwestii potrafią być znaczące), chodzi o byłego burmistrza miasta Haikou, stolicy południowej prowincji Hainan. Lou vel Luo, prócz funkcji w administracji lokalnej, był też (co nierozdzielnie powiązane) kadrowym aparatczykiem Komunistycznej Partii Chin (KPCh). W tej roli doszedł do funkcji członka stałego komitetu Partii w Hainan oraz szefa komitetu miejskiego.
W toku swej kariery nie wyróżnił się niczym szczególnym, z wyjątkiem jednego – ogromnego majątku, który w magiczny sposób zdołał zgromadzić. Chodzi o aktywa warte 4,5 miliarda dolarów, w skład których wchodzą wspomniane sztaby złota, ogromne zasoby gotówki, domy, samochody i inne przedmioty luksusowe. Nietrudno domyślić się, skąd ten majątek pochodził. Być może to właśnie te rozmiary zwróciły w końcu uwagę Komisji Inspekcji Dyscypliny, czyli wewnętrznej partyjnej chińskiej bezpieki. Lou został aresztowany w 2019 roku, a w maju 2025 roku wydalono go z Komunistycznej Partii Chin.
Wyrok w jego sprawie zapadł w kwietniu tego roku. Urzędnik został skazany za regularne przyjmowanie łapówek, nadużycia władzy oraz defraudowanie funduszy publicznych. Prokuratura ustaliła, że Lou wykorzystywał pozycję do zatwierdzania projektów budowlanych, alokacji gruntów oraz przyznawania kontraktów państwowych w zamian za „korzyści majątkowe” w postaci pieniędzy i złota. Został on skazany na karę śmierci – jakkolwiek w Chinach często spotykana jest „kara śmierci w zawieszeniu”, która w przypadku współpracy z prokuraturą zamieniania jest na dożywotnie lub długoletnie więzienie.
Kieszenie urzędników, pełne złota i waluty
Sprawa wpisuje się w szerszy kontekst systemowego i kulturowego zakorzenienia korupcji w Chinach. Badania akademickie wskazują, że na poziomie lokalnym w łapownictwie uczestniczyło nawet około połowy urzędników, a mechanizmy korupcyjne koncentrowały się na transakcjach gruntowych i kontraktach infrastrukturalnych. Złoto jako forma przechowywania wartości pojawia się w tego typu sprawach rzadziej niż gotówka, lecz stanowi jeden z elementów ukrywania majątku poza systemem bankowym.
Komunistyczna Partia Chin regularnie prowadzi kampanie antykorupcyjne. Od przejęcia władzy przez Xi Jinpinga w 2012 roku Centralna Komisja Dyscyplinarna i Narodowa Komisja Nadzoru zdyscyplinowały ponad 7,2 miliona osób. W samym 2025 roku otwarto 1,012 miliona spraw, a kary nałożono na 983 tysiące funkcjonariuszy – najwięcej w historii kampanii. Wśród ukaranych znalazło się 69 urzędników na poziomie ministerialnym i prowincjonalnym. Liczby te rosną rok do roku: w 2024 roku zdyscyplinowano 889 tysięcy osób, a w poprzednich latach średnio 500–600 tysięcy.
Kampanie te, choć przedstawiane jako walka z łapownictwem, najczęściej służą pozbyciu się wewnątrzpartyjnych konkurentów o władzę pod pretekstem antykorupcji. Wysocy rangą funkcjonariusze padają ofiarą czystek w okresach konsolidacji władzy, podczas gdy strukturalne mechanizmy korupcji na niższych szczeblach administracji pozostają niezmienione. Dane CCDI pokazują, że mimo rekordowych liczb ukaranych corocznie ujawniane są setki tysięcy nowych przypadków, co potwierdza trwałość zjawiska w chińskim aparacie państwowym i partyjnym. Sprawa byłego burmistrza Haikou stanowi jeden z najbardziej spektakularnych przykładów skali, w jakiej korupcja nadal przenika lokalne struktury decyzyjne.
