Ukraińskie drony uderzyły w rurociąg 'Drużba’. Słowacy i Węgrzy bez rosyjskiej ropy?
W nocy 23 lutego 2026 roku główny węzeł przesyłowy ropy naftowej Kaleikino, położony niedaleko Almetjewska w Tatarstanie, padł ofiarą precyzyjnego ataku dronów z Ukrainy. Choć miejsce to znajduje się ponad tysiąc kilometrów od granicy z Ukrainą, jego strategiczne znaczenie dla rosyjskiego systemu przesyłowego, a pośrednio także dla międzynarodowego rurociągu Druzhba, jest nie do przecenienia.
Po uderzeniu raportowanym przez Militarnyi, w obiekcie wybuchł duży pożar, widoczny z odległości wielu kilometrów. Wydaje się oczywiste, że prowadzące prorosyjską politykę Węgry i Słowacja szybko nie otrzymają dostaw surowców energetycznych z Rosji. Z drugiej strony relacje obu państw z Kijowem ulegną prawdopodobnie potężnemu pogorszeniu.
Kaleikino jako strategiczny hub
Kaleikino, będące własnością operatora Transnieftu to bardzo rozbudowany kompleks energetyczno-techniczny. Dziennie przetwarza około 350 tys. ton ropy, czyli ponad 4 miliony ton rocznie. Odbiera i miesza surowce z Zachodniej Syberii, Tatarstanu, Udmurtii i Baszkirii. Następnie kieruje je do różnych odgałęzień systemu przesyłowego. W praktyce oznacza to, że jakiekolwiek zakłócenie pracy stacji natychmiast wymusza przetasowania w całej sieci, narażając na spadki wydajności zarówno linie tranzytowe, jak i lokalne rafinerie, w tym Nizhnekamsk.
Choć Kaleikino nie leży bezpośrednio na trasie rurociągu Drużba w przeciwieństwie do tzw. węzła Unecha, to i tak stanowi jeden z kluczowych punktów zaopatrzenia systemu. Surowiec z tego hubu trafia częściowo do rosyjskich rafinerii, a część kierowana jest zachodnią nitką Samara-Unecza, by zasilić Drużbę. Każdy przestój w Kaleikino może więc pośrednio wpłynąć na dostawy do Europy Środkowej, w tym do Węgier i Słowacji, które wciąż w znacznym stopniu zależą od rosyjskiej ropy.
Geopolityczne konsekwencje ataku
Z punktu widzenia geopolitycznego ten incydent wpisuje się w nową dynamikę konfliktu rosyjsko-ukraińskiego. Poprzednie ataki dronów na terminal Tamannaftogaz w Kraju Krasnodarskim pokazują, że ukraińskie służby dysponują zdolnością precyzyjnego uderzania w strategiczne obiekty energetyczne Rosji. Dla rynku oznacza to zwiększone ryzyko zakłóceń, a dla polityków presję na zabezpieczenie infrastruktury przesyłowej i przemyślenie polityki energetycznej wobec krajów zależnych od dostaw z Rosji.
Historia uczy, że nawet incydentalne wyłączenie kluczowego hubu może zaburzyć przepływy ropy i podbić ceny na rynkach terminowych, a także wymusić korekty w strategiach rafinerii i firm transportowych. Kaleikino nie jest tylko punktem na mapie Tatarstanu. To element systemu. Pozostaje wrażliwy na polityczne i militarne perturbacje.
Wymiar psychologiczny i strategiczny
Tego rodzaju ataki mają wymiar psychologiczny. Nie chodzi tylko o zniszczenie infrastruktury, lecz o pokazanie, że w nowoczesnym konflikcie energetycznym dystans geograficzny przestaje chronić kluczowe aktywa. To także długa ręka realizacji polityki zagranicznej Kijowa. W dłuższej perspektywie może to wymusić zarówno Rosję, jak i państwa Europy Środkowej, na przyspieszenie dywersyfikacji źródeł energii oraz zwiększenie inwestycji w zabezpieczenia infrastruktury krytycznej. Skorzystać na tym może Orlen.
Kaleikino, z całym swoim technicznym rozbudowaniem, od stacji podstacji przez zbiorniki magazynowe aż po systemy automatycznej ochrony przeciwpożarowej, przypomina jak cienka jest linia między stabilnością a kryzysem w globalnym łańcuchu dostaw ropy. Każdy upadły dron staje się nie tylko historią wojny, ale także lekcją dla inwestorów i analityków. W świecie, gdzie geopolityka i infrastruktura energetyczna splatają się coraz mocniej, żadne ogniwo nie jest zbyt małe, by miało wpływ na globalne rynki.
