Podsumowanie wojny na Bliskim Wschodzie (20.03.2026). Jedna cieśnina, by władać ropą

Wojna na linii Iran–USA/Izrael względnie ustabilizowała się. Konflikt ma charakter wymiany uderzeń lotniczo-rakietowych, z wyraźną przewagą po stronie USA i Izraela. Przewaga ta przekłada się na dominację w skali taktycznej – co jednak wcale nie oznacza jeszcze sukcesu strategicznego, zaś Iran nie potrzebuje w istocie wiele, by osiągnąć w tym konflikcie faktyczny sukces.

Siły koalicji systematycznie niszczą irańską infrastrukturę rakietową, lotniczą, produkcyjną oraz dowodzenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (Pasdaranu) oraz w mniejszym stopniu Sił Zbrojnych (Arteszu) na terenie całego Iranu, co powoduje kumulacyjną degradację zdolności Teheranu do odpalania dużych salw rakietowych oraz odbudowy arsenału.

Mimo to, Iran jest w stanie podtrzymywać regularne, choć coraz słabsze ataki rakietowe i dronowe na Izrael oraz cele w krajach Zatoki Perskiej, wsparte działaniami sprzymierzonych ugrupowań zbrojnych w Libanie i Iraku. Na froncie morskim, w Cieśninie Ormuz, USA przeszły do aktywniejszych działań przeciwko irańskiemu potencjałowi morskiemu, z oczywistym zamiarem przełamania blokady.

Blokada ta stanowi przy tym fundament strategii Teheranu, zakładającej walkę na wyczerpanie i przeczekanie. Poprzez presję na żeglugę w Ormuz i infrastrukturę energetyczną Zatoki, mimo rosnących strat własnych, Teheran liczy na wyrządzenie wystarczających szkód i zamieszania w światowej gospodarce, by uczynić zakończenie wojny polityczną i gospodarczą koniecznością dla Waszyngtonu.

Ważniejsze ataki i pociągnięcia militarne – USA i Izrael:

Uderzenia na irańskie bazy rakietowe (m.in. Chamran w prowincji Buszehr), lotniska wojskowe (Bandar Abbas, Sziraz, Esfahan, Buszehr) oraz zakłady produkcyjne pocisków (Teheran, Simin Dasht w Alborz, Parchin, Arak).

Likwidacja dowódców: rzecznika Pasdaranu gen. Alego Mohammada Naeiniego, szefa wywiadu Basidż Ismaila Ahmadiego oraz innych wyższych oficerów formacji militarnych i paramilitarnych.

Ataki na infrastrukturę logistyczną i wewnętrzną (siedziba Pasdaranu w Teheranie, kwatera dywizji Sarallah w Kermanie, baza Kolahdouz w Semnan, obiekty na wyspie Keszm).

Ofensywa morska w Cieśninie Ormuz: skierowano samoloty A-10 Thunderbolt II oraz śmigłowce AH-64 Apache do zwalczania irańskich niewielkich jednostek morskich oraz dronów.

Kontynuacja operacji lądowo-powietrznych przeciwko Hezbollahowi: linia frontu powoli przesuwa się na północ Libanu, przeprowadzono uderzenia na mosty, węzły logistyczne i infrastrukturę finansową (m.in. Ak-Kard al-Hasan).

Ważniejsze ataki i pociągnięcia militarne – Iran:

8–11 fal uderzeń rakietowo-dronowych na Izrael (cele: Gusz Dan, Tel Awiw, Jerozolima, Rehowot, Bajt Szemesz, rafineria w Hajfie – w tej ostatniej wybuchnąć miał pożar).

Uderzenia na cele w krajach Zatoki Perskiej: drony i pociski na Dubaj i Sharjah (ZEA), bazę USA w Kuwejcie, bazę USA Victoria w Bagdadzie (tą ostatnią zaatakowały milicje irackie); Bahrajnem, Kuwejtem i Arabią Saudyjską przechwycono irańskie środki napadu powietrznego. •

Aktywność Hezbollahu: 55 ataków rakietowych i dronowych na północny Izrael oraz ataki pozycje IDF w południowym Libanie (w tym użycie IED).

Działania morskie w cieśninie Ormuz, nękanie żeglugi szybkimi jednostkami i dronami; Huti grożą blokadą Bab el-Mandeb wobec statków państw nieprzyjaznych Iranowi.

Podsumowanie wojny na Bliskim Wschodzie (20.03.2026). Jedna cieśnina, by władać ropą

Ważniejsze ataki i pociągnięcia militarne – USA i Izrael:

Ważniejsze ataki i pociągnięcia militarne – Iran:

Poprzednie podsumowania: