Nvidia zaczyna łączyć firmy posiadające jej procesory GPU z operatorami centrów danych, którzy mają wolną moc w krajach nordyckich, wynika z informacji CNBC. Na pierwszy rzut oka wygląda to jak pomoc sprzedażowa, ale w praktyce producent chipów wchodzi coraz głębiej w budowę całego łańcucha infrastruktury AI: od procesora, przez serwer i oprogramowanie, aż po ziemię, energię oraz miejsce w centrum danych. I robi to w regionie, który może stać się jednym z największych zapleczy obliczeniowych Europy.
Najważniejsze fakty
- Nvidia pomaga kojarzyć właścicieli GPU z operatorami centrów danych w Skandynawii, szukając dla klientów miejsca, energii i infrastruktury.
- W samej Norwegii w kolejce do przyszłych przyłączeń energetycznych znajduje się około 2,3 GW mocy centrów danych.
- Finlandia i Norwegia przyciągają projekty liczone już w setkach megawatów, a część kampusów może przekroczyć 500 MW.
Nvidia zaczyna sprzedawać coś więcej niż GPU
Nvidia nie buduje własnego europejskiego odpowiednika Amazona Web Services, ale zaczyna zachowywać się jak pośrednik spinający rynek od środka. Według źródeł CNBC firma kontaktowała się z operatorami centrów danych w krajach nordyckich i sprawdzała, czy mają przestrzeń dla potencjalnych odbiorców mocy obliczeniowej. Czasem nawet nie zdradzała, dla kogo dokładnie szuka miejsca. Procesor jest więc dopiero początkiem rozmowy.
To pasuje do słów dyrektor finansowej Nvidii Colette Kress, która już w czerwcu mówiła o „matchmakingu” pomiędzy uczestnikami rynku. Firma pomaga klientom znaleźć ziemię, energię, gotowy budynek i możliwie szybko uruchomić moce obliczeniowe. Nvidia zaczyna więc usuwać bariery, które mogą spowalniać sprzedaż jej własnych chipów. Proste. Jeśli klient ma pieniądze i chce kupić GPU, ale nie ma gdzie ich podłączyć, producentowi procesorów również zaczyna się to opłacać naprawić.
Czy Nvidia buduje własne centra? Nie. I właśnie dlatego ten model jest ciekawy. Firma nie musi posiadać elektrowni, działek czy kampusów, aby zwiększać wpływ na sposób, w jaki infrastruktura AI powstaje. Kontroluje najbardziej pożądany komponent całego systemu, zna kupujących, zna operatorów i może łączyć jednych z drugimi. To trochę mniej kapitałochłonne niż budowanie wszystkiego samemu.
Skandynawia może zostać europejskim zapleczem AI
Kraje nordyckie mają coś, czego największym europejskim hubom zaczyna brakować: dużo ziemi, chłodniejszy klimat i dostęp do energii dla wielkich projektów. Przy centrach danych konsumujących setki megawatów różnica kilku stopni temperatury czy możliwość szybkiego podłączenia dużej mocy przestaje być technicznym detalem. Decyduje o lokalizacji miliardów euro. Dlatego kapitał idzie na północ.
Skala szybko rośnie. Pure DC zapowiedziało inwestycję 1,5 mld euro w kampus w Finlandii, który początkowo ma osiągnąć 110 MW, ale docelowo może przekroczyć 550 MW. Arcem planuje obiekt do 500 MW, Nebius rozwija w Finlandii jedną z największych europejskich fabryk AI. Microsoft w kwietniu zakontraktował dodatkową moc obliczeniową w norweskim centrum Nscale.
Również Szwecja staje się miejscem ekspansji, ale to właśnie w Norwegii widać najlepiej przyszły problem. Operator sieci Statnett ma około 2,3 GW projektów centrów danych czekających na przyszłe przyłączenie do sieci. Popyt na infrastrukturę może więc rosnąć szybciej niż fizyczna możliwość dostarczenia energii. Oslo, Sztokholm i Helsinki znalazły się mimo tego w pierwszej szóstce lokalizacji na świecie pod względem potencjału dalszego rozwoju centrów danych według Savills. Kapitału nie brakuje. Prądu może.
Przewaga Nvidii zaczyna wychodzić poza same chipy
Najciekawsza część tej historii dotyczy pozycji Nvidii za kilka lat. Firma zbudowała dominację dzięki GPU, następnie obudowała ją oprogramowaniem CUDA, systemami sieciowymi i kompletnymi rackami, a teraz coraz mocniej wchodzi w relacje z rządami, operatorami infrastruktury i samymi deweloperami centrów danych. Im więcej elementów rynku przechodzi przez Nvidię, tym trudniej sprowadzać jej przewagę wyłącznie do parametrów procesora.
To może być bardzo ważne, jeśli rynek AI faktycznie wejdzie w fazę niedoboru energii i gotowych centrów danych. W takim świecie wygrywa niekoniecznie firma, która ma tylko najlepszy chip, ale ta, która potrafi doprowadzić klienta od zamówienia GPU do działającego klastra. Nvidia najwyraźniej próbuje znaleźć się właśnie w tym miejscu. Pomiędzy pieniędzmi a megawatami.
I tu pojawia się paradoks. Jeszcze niedawno największym pytaniem branży było, czy Nvidia zdoła wyprodukować wystarczająco dużo procesorów, aby zaspokoić popyt. Teraz coraz częściej problem brzmi inaczej: czy świat zdąży wybudować wystarczająco dużo centrów danych i elektrowni, żeby te procesory w ogóle miały gdzie pracować? Skandynawski „matchmaking” Nvidii sugeruje, że firma doskonale widzi zmianę tego wąskiego gardła. Zamiast czekać, aż rynek sam je usunie, zaczyna układać go po swojemu.